AROS

AROS to skrót od „Amiga Research Opera­ting System” (ze względów licen­cyj­nych od 2007 r. słowo Amiga w pełnej nazwie zostało zastą­pione słowem AROS).

Idea była prosta – prze­nieść system Amigi na inne plat­formy sprzę­towe. I to się stało – powstały wersje na PowerPC, ARM a najle­piej rozwinął się na x86 (PC). Jest nawet wersja na Motorolę 68k.

System powstał z użyciem tzw. inży­nie­rii wstecz­nej, czyli dzia­ła­nie AmigaOS 3.1 zostało odtwo­rzone bez użycia źródeł. Odpo­wied­ni­kiem Work­ben­cha jest Wanderer, a zamiast MUI użyto Zune (własne, niekom­pa­ty­bilne rozwiązanie).

Najwięk­szym proble­mem jest brak opro­gra­mo­wa­nia. Drugim, bardzo istotnym, jest zbyt wielka różno­rod­ność sprzę­towa PC – niesie to koniecz­ność pisania wielu sterow­ni­ków do wielu urządzeń. Jest to niewy­ko­nalne garstką osób.

Problem próbo­wano obejść poprzez gotowe składaki PC o nazwie ARES – złożone z kompo­nen­tów obsłu­gi­wa­nych przez AROS-a.

Obecnie najpo­pu­lar­niej­sza odmiana AROS-a to IcAROS Desktop w wersji LiveDVD (z opcją insta­la­cji na dysku oraz do urucho­mie­nia pod maszyną wirtualną).

icaros_203_about

Wiele projek­tów których motorem napę­do­wym był Pascal Pappara  jest już prze­szło­ścią – np. AspireOS na Acer Aspire One, Broadway X na Efikę MX (2012 r.) czy AEROS na Raspbery Pi (2013 r.).

AROS obecnie chyba prze­staje dryfować w wielu kierun­kach naraz – najnow­sze tenden­cje to wspo­mniana hybryda AROS-a z linuksem o nazwie AEROS wydana na x86 i ARM (użyty linuks to Debian).

AEROS umożiwia urucha­mia­nie opro­gra­mo­wa­nia z AROS-a, z linuksa, z Amigi (za pomocą emula­tura JanusUAE) a także apli­ka­cji Windows (za pomocą linuk­so­wego Wine).

W 2016 r. AEROS ma być wydany na konsolę indieGO! (projekt z Kick­star­tera). Jest to konsola do gier retro na bazie Rasp­berry Pi 2 (opcjo­nal­nie Odroid C1 lub Odroid XU4).

indiego_konsola_retro

 

[ ↑ ]
Zabierz mnie na górę!